zondag 18 september 2011

rubik cube

Weet je wat je eens voor mij kan maken? Vroeg Meneer.
Een cameratasje.
Ok. Zei ik.

Zijn kleine lijst voorwaarden: geen opzichtig stofje (absoluut geen figuren, geen bloemen of andere firlafijntjes) en een lus om het tasje aan een broeksriem te hangen.
Op de digitale speeltuin vond ik deze beschrijving. Weliswaar niet in het roze voor Meneer. Ik zou het tasje wel iets vrolijker maken met flockfolie en daar hij een echte kayakman is, zou het een kayak worden.
Dus zo gezegd zo gedaan. Ik zou dat ne keer effe snel maken met deze logische beschrijving.
En natuurlijk komt na hoogmoed de val.
Bij het keren, leek mij niets logisch meer. Hoe ik ook keerde en keerde, ik kreeg er niets deftigs uit en had het gevoel een spelletje rubik cube te spelen. Onderstaande illustreert de verwarring:


Misschien ziet u direkt wat er fout is, bij mij duurde het toch effe.
Na de frustratie keerde dan (oef) toch het verstand weer. Een essentiĆ«le fout bij het aaneenstikken die ik zelfs  niet kan verwoorden. Dus uiteenhalen die boel. Maar aangezien ik in het opbouwproces reeds tal van fouten maakte (verkeerde afmetingen, fout geknipt, watteerstof te klein) ontbrak me de moed en het besluit om met frisse moed een correct exemplaar te maken en van 0 te herbeginnen, bleek een gegronde keuze.
Aangezien alles een doel heeft, wordt dit mormel nu mijn unieke gepersonaliseerde stressbal.


En wat zegt men over de volhouder?
Enkele stappen uit de opbouw die toonbaarder zijn. Vriend stikte feilloos door de dikke lagen heen.





Et voila.

1 opmerking:

  1. Prachtig gemaakt! Al lijkt mij dit geen simpele opdracht!
    En voila, een tevreden man in huis!

    BeantwoordenVerwijderen